- Een poging de complexe werkelijkheid van management, organisatie en (beroeps)onderwijs te duiden -

HOE?ZO!

5 jan. 2012

Eerst even iets rechtzetten ?!

In de vorige blog berichtte ik dat, omdat zowel onderwijsgevenden als onderwijsmanagers (c.q. –bestuurders) allemaal professionals zijn, er geen sprake kon zijn van tegenstellingen. Dit is natuurlijk een drogredenatie van het zuiverste water die ik om pedagogisch-didactische redenen in het betoog had ingebouwd. Leuk dat u dat meteen doorhad !

Het is wel zo dat ik hierdoor de aandacht vestigde op het feit dat zowel uitvoerenden als leidinggevenden tot de categorie professionals kunnen worden gerekend. Dit zegt op zichzelf nog niet veel omdat ik door omstandigheden nog niet was toegekomen aan het vaststellen van de exacte definitie van de echte professional. Het ligt overigens wel in de bedoeling om daar in deze blogserie zo snel mogelijk duidelijkheid over te scheppen.

Dat is echter nog niet zo heel eenvoudig omdat je in zo’n blog, net zoals bij Twitter, de zaak toch in geconcentreerde en gemakkelijk te verteren vorm moet presenteren. Het gaat om de essentie en daarvoor is als het ware een “gestripte” versie van het grote verhaal nodig. Ja, liefst ook met plaatjes.


Bij “Doel en missie” van deze blogserie had ik al beloofd dat ik in ruime mate zijpaden zal bewandelen en dat impliceert o.a. dat waar dat passend is het instrument van de vrije associatie zal worden gehanteerd. Bij “gestripte versie” moest ik aldus opeens denken aan de “Illustrated Classics”. Zoiets kan eigenlijk alleen maar uit de USA komen. Werken van bijvoorbeeld Shakespeare, Homerus, Dumas, Schiller, Zola, Dickens en Wilde werden als het ware voor arbeiders verklaard door ze als strip uit te brengen. Het was natuurlijk gewoon een commerciële activiteit waarbij een zwakke afspiegeling van een “klassiek” werk werd geproduceerd door het in een verkort en gemakkelijk te consumeren geïllustreerd format te gieten. Ik weet wel dat al mijn lezers intellectuelen zijn maar ik had het voorgaande desondanks toch beter ietwat bondiger kunnen formuleren. Nieuwe poging: Illustrated Classics maakte van “slow food” een convenience product. Sommigen zouden zeggen dat ze oude meuk recycleden tot “fast leesvoer”. De verhalen werden met een soort McDonald-saus gepresenteerd of anders gezegd, de literaire werken werden tot soaps getransformeerd.

Als opvoeder weet u dat het nuttigen van fastfood zo zijn nadelen heeft en de bezwaren van slechte verteerbaarheid, oppervlakkigheid, eenvormigheid en gebrek aan echte kwaliteit worden ook wel eens tegen het onderwijs in stelling gebracht. Die zelfde gevaren kleven natuurlijk ook een beetje aan de nieuwe sociale media, waarbij de media a.h.w. de message worden, of zoiets. Alhoewel elke medaille uiteraard twee kanten heeft. Nu moet ik natuurlijk direct aan zelfreflectie gaan doen als ik er ook wat van wil opsteken want ik zit u met mijn content te bestoken via een modern medium, de blog ofwel een digitale column. En ook ik probeer de zaak een beetje “fast” te houden.

Eens kijken wat de uitgever van die Illustrated Classics in dit verband destijds over zijn maatschappelijke verantwoordelijkheid zei:

“Met vele kleurige illustraties wil deze uitgave het de miljoenen jongeren (maar ook ouderen!) over de gehele wereld, die anders misschien nooit de weg naar het oorspronkelijke werk zouden vinden, iets bijbrengen van de schoonheid der grote werken. Alle illustraties geven een zo nauwkeurig mogelijk beeld van de sfeer en de werkelijkheid van het origineel. Hoewel u veel van de oorspronkelijke tekst in dit boek zult aantreffen, hopen wij toch dat het lezen van deze uitgave bij u het verlangen zal wakker maken kennis te nemen van het werk zelf. (…) Dan ook heeft deze uitgave - in een vorm (i..c. het stripboek c.q. de comic; J.H.) die bij tientallen miljoenen mensen populair is, maar meestal verkeerd wordt gebruikt - aan haar doel beantwoord: een duidelijke wegwijzer en een aantrekkelijke gids te zijn naar het land van de grote literatuur. (…).” Bron: Wikepedia.

Een prima motto voor mijn blog zou ik denken of is hier wellicht sprake van een prachtige schaamlap die iets anders moet verbergen ? Oppervlakkigheid en vluchtigheid is dus blijkbaar niet iets dat alleen in het huidige tijdsgewricht wordt waargenomen. Maar misschien ben ik nu wel een zuurpruim, om maar geen woord te gebruiken waarin azijn voorkomt. Is er wat op tegen om moeilijke zaken op een leuke manier te brengen ? Is er wat op tegen om het onderwijs leuker te maken en daardoor misschien meer aandacht aan de verpakking dan aan de inhoud te besteden ? Roept u maar !

O ja, en dan nog een toegift. Onder het kopje “Doel en missie ?!” riep ondergetekende dat management, bestuur en leiderschap wat hem betreft synoniemen zijn. Daarop heb ik veel negatieve reacties gehad van mensen die ik hier gemakshalve maar even wegzet als statusbeluste lieden. Die kwalificatie durf ik mij te permitteren omdat inmiddels collegaatje Mintzberg n.a.v. mijn berichten ook in de ring gesprongen is met de volgende opmerkingen in het Nederlandse tijdschrift Management Scope:

“Ik ben niet tegen leiderschap op zich, mits het onderdeel is van goed management. Leiders die niet managen, weten niet wat er speelt. Natuurlijk zijn er situaties waarin het belangrijk is om een zichtbare leider te hebben, zoals bij innovatieve bedrijven of ingrijpende reorganisaties. Maar als het los staat van goed management, is het disfunctioneel.  …. Terwijl een goed leider in de eerste plaats een manager is, waar leiderschap een natuurlijk onderdeel van is. Als je effectief managet, ben je aan het leiden.’’

Wilt u die even noteren ?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten